نميدونم شمام با من موافقين يا نه كه توي محيط هايي مثل بيمارستان كسايي ميتونن كار كنن كه عادت كرده باشن به ديدن "بيمار" و "بيماري"

و كسي هم كه نتونه با اينا كنار بياد قطعا خيلي زود از پا در مياد...

ما هم در جامعه اي بيمار زندگي ميكنيم (منظورم از جامعه: خانواده، محله، شهر و ....است)....يه سر به وبلاگها بزنين:

وبلاگ اميررضا و اشاره اي كه به كارهاي هموطن هاش در خارج از كشور داره هر چند كه به نظر من حتي توي شهرشون هم ميتونه نمونه هاي زيادي پيدا كنه.اگر فقط سري به صفحه"من همسر دوم بودم" مجله "روزهاي زندگي" بزنين، مي بينين كه اين نفس اماره انسان را تا كجاها كشونده.

وبلاگ رودابه و اشاره اي كه به تاريخ مصرف و انقضا آدما داره. آيا واقعا اين طور نيست؟ وقتي به خيلي از ارزش هاي اخلاقي پايبند نيستيم، آيا باز هم بودنمون معنايي داره؟

وبلاگ دلاور و اعتراضهاي هميشه اش (و به نظر من خيلياشون منطقي هستن)

 و خیلی از وبلاگهای دیگه....

شايد يكي بپرسه اينا چه ربطي به هم داره؟ آيا همه اينها تائيد بر بيماري جامعه ما نيست و اينكه هنوز كساني هستن كه به ديدن "بيمار" و "بيماري" عادت نكردن؟

تنها سوال من اينه:

تا كي ميشه تحمل كرد و از پا در نيومد؟

چطور بايد تحمل كرد كه از پا در نيومد؟

چند روزه همش به اين فكر ميكنم كه

1.چي باعث ميشه ما آدمها اونقدر حريص و خودخواه باشيم كه فرصتي را از يك نفر كه واقعا هم بهش نياز داره بگيريم؟ 

۲.چطور ما آدمها راضي ميشيم بار اشتباهاتمون را روي دوش ديگران بذاريم؟ما اشتباه بكنيم اما اجازه بديم چوبش را يه ضعيف بخوره؟

اين روزها فقط به اين فكر ميكنم كه تصميم "درست" يعني چي؟؟؟

چطور ميشه يه تصميم درست گرفت؟

آيا هميشه درست ترين تصميم، بهترين تصميم هست؟

براي يه تصميم "درست" چه چيزهايي را بايد در نظر گرفت: خانواده؟ عرف؟ شرع؟ فرهنگ شهر و محله؟

براي يه تصميم "درست" چه چيزهايي را بايد فدا كرد: خواسته هاي خودت؟ روح و احساساتت؟ آرزوهات؟

آيا ميشه با در نظر گرفتن "همه" اين جوانب، يه تصميم درست گرفت يا اينكه نه....مجبوري حتي از بعضي جنبه هاي همين "همه جوانب" هم صرف نظر كني و بعد تصميم بگيري؟

........

تصميم درست......

درست.....

اصلا درست يعني چي؟

توي كدوم فرهينگ لغت بايد معني "اين" درست را پيدا كرد؟؟؟

........