بادبادک رفت بالا.....قرقره از غصه لاغر شد

امروز این جمله را در نشریه تپش خوندم:

شباهت ما و کوههای یخی؟ میگذریم از کنار هم اما بی تفاوت!!!!!

آن شب سیاهک از تشنگی بود که بیدار شد. جنگل تاریک بود ، اما هنوز معلوم بود که شاخه ها سبزند....علفهای لیز باران خورده در دست نسیم می لغزند.....هنوز معلوم بود که خاک خیس است. دم غروب باران خوبی آمده بود. بوی خاک و بوی گلسنگ خواب را از چشمهای سیاهک می ربود.

بال زد.بال زد اما تا چشمه راه زیادی بود. هنوز غبار سرمه ای شب روی سر سبزه ها می ریخت. هنوزسیاهک دنبال آب می گشت.

پر پر پرپر.....پرید و پرید....خیلی راه مانده بود. هزار وجب آسمان راهم که می پرید ..باز به چشمه نمی رسید.

روی شاخه خواب آلود نارونی نشست. بال هایش را کشید که خستگیش در بیاید. پلکهای سیاهش را به هم زد تا خوابش بپرد. پلک زد . پلک زد. چند بال آن طرفتر نور سپیدی چشم های سیاهش را نگه داشت....بلند شد و به سوی نور سپید بال های سیاهش را گرداند....

پر پر...رسید..خندید.....ماه بود! آمده بود پایین. نشسته بود بین شاخه ها و گودی های سپید قشنگش پر از باران بود....

سیاهک تشنه امد. لب حوضچه ماه نشست. انگار تمام آبهای روشن دنیا در گودی ماه جمع بود. چشم های سیاهش را بست.... آب خورد.... آب خورد.... آب خورد....تمام آب سپید خوابیده در برکه ماه حالا توی دل سیاهک بود.سیاهک دیگر تشنه نبود. نشست! با سرخوشی پلکهایش را از هم باز کرد.....

نور سپید عجیبی چشمهایش را زد.

صبر کرد...بال زد...نگاه کرد....بالا پرید و قار قار شادش تمام بیشه را لرزاند. سیاهک حالا سپید بود.

تمام نور ماه را با آب برکه خورده بود و حالا سپیدک بود.... سپیدتر از ابر.. سپیدتر از برف.. سپید سپید به سپیدی ماه..!

فریاد کشید:"آهای! آهای! من سپیدم.. سپیدکم..حالا همه حیوانات مرا دوست دارند، همه بچه ها مرا دوست دارند.... سپیدکم"

پرید....رفت..رفت....و هلال سیاه ماه بالای شاخه ها تنها ماند..

سیاهک سپید آن شب اصلا نخوابید. فکر میکرد، فردا سپیدتر از تمام روزهای سیاه پرکلاغی اوست.

صبح شد. سیاهک دیگر سیاهک نبود. قار قار نمی کرد. آخر قار قار سیاهک که دیگر سپید نمیشد! ساکت بود.نشست روی بلندترین شاخه جنگل و سر سپیدش را بالا گرفت. کم کم تمام پرنده ها سیاهک را دیدند. حالا هیچ کس او را نمی شناخت. هیچ کس نمی گفت"پرنده زشت سیاه" حالا سیاهک قشنگ ترین پرنده جنگل، قشنگ ترین پرنده دنیا بود. نور داشت میتابید. سپید بود. سپید سپید....

پرنده ها ستایشش کردند و از او خواستند راز نور و زیباییش را به انها بگوید. سیاهک چیزی نمی گفت. صدای سیاهش همه چیز را خراب میکرد.

یک روز گذشت. شب شد. حالا خانه سیاهک روی بلندترین شاخه سپیدار بود. خوابید و ندانست که ماه سیاه است...جنگل سیاه است.. دنیا سیاه است...

دو روز گذشت. شب شد. سپیدک خوابید و ندانست که ماه سیاه است...جنگل سیاه است.. دنیا سیاه است...

سه روز گذشت...شب شد. سیاهک داشت می خوابید که کسی در زد. در را باز کرد. نوری سیاه چشم های سپیدش را آزرد...

-"سلام سیاهک" سیاهک ترسید. کسی بود که او را می شناخت.

- ماهم!

سیاهک تکانی خورد. سلام کرد....تعارف کرد. ماه به خانه قشنگ سپیدک آمد.لانه سیاه شد. سیاهک ساکت بود. می دانست که باید از ماه ممنون باشد.

- سیاهک! جنگل سیاه است،دنیا سیاه است وقتی من سیاه باشم. نورم را به من برگردان!

سیاهک جا خورد: نمی شود. حالا من قشنگ ترین پرنده دنیا هستم.

ماه گریست: سیاهک! حالا هیچ کس شب ها را دوست ندارد.هیچ کس دوست ندارد راه برود. قصه بگوید. حالا هیچ خوابی قشنگ نیست. تمام بچه ها می ترسند. تمام پرنده ها غصه میخورند. دل سپید تو نمی سوزد؟؟؟!!

سیاهک ساکت ماند. فکر کرد...فکر کرد..... به جنگل.... به دنیا..... به خواب ها ... به بچه ها..... به پرنده  ها ...

صدای در آمد. ماه رفته بود.

سپیدک فکر کرد..نگاه کرد.... به بال هایش که حالا سپید سپید بود و به دنیایی که حالا سیاه بود.... سیاه سیاه....

پرید....

رفت....

پرید و پرید...مثل شبی که تشنه بود.... نگاه کرد.... به لابلای همان شاخه ها که ماه را دیده بود. نورش را.... گود ی خیسش را.... و چشم هایش را بست.

کلاغ کوچک حالا دوباره سیاه بود.

سیاهک سپید ترین کلاغ دنیا بود. سپید ترین کلاغ دنیا!

در جنگل هیچ وقت، هیچ کس نفهمید پرنده ای که می تابید کجا رفت؟ هیچ کس ندانست چرا پرنده ای که می تابید هیچ گاه چیزی نگفت!

اما حالا سیاهک همه چیز را می دانست...

سیاهک می دانست که ماه همیشه سپید است، کلاغ همیشه سیاه!!!!!

حالا سیاهک می دانست که گاهی سیاه بودن هزار هزار بار از سپید بودن بهتر است. می دانست سیاهی درست به اندازه سپیدی خوب است....

حالا سالها از عمر سپید سیاهک می گذرد و سیاهک هنوز سیاه است. سیاهک همیشه سیاه است!

این کتاب نوشته سرکار خانم نازنین آیگانی هست و توسط انتشارات چشمه چاپ شده است.

کلاغ لکه ننگی بود بر دامن آسمان و وصله ای ناجور بر لباس هستی ...

صدای ناهموار و ناموزونش خراشی بود بر صورت احساس ، با صدایش نه گلی می شکفت و نه لبخندی بر لبی می نشست...صدایش اعتراضی بود که در گوش زمین می پیچید....

کلاغ خودش را دوست نداشت و بودنش را....از کائنات گله داشت. کلاغ فکر میکرد که در دایره قسمت فقط نازیباییها سهم اوست و نظام احسن عبارتی است که هرگز او را شامل نمی شود.

کلاغ غمگینانه با خود میگفت:" کاش خداوند این لکه سیاه را از هستی می زدود و بال هایش را می بست تا دیگر آواز نخواند....."

.......................................

خدا گفت:"صدایت ترنمی است که هر گوشی با آن آشنا نیست ..... فرشته ها با صدای تو به وجد می آیند. سیاه کوچکم! بخوان. فرشته ها منتظرند...." و کلاغ هیچ نگفت....

خدا گفت: "بخوان! برای من بخوان...این منم که سیاهست را و خواندنت را دوست دارم." وکلاغ خواند. کلاغ این بار عاشقانه ترین آوازش را خواند.

خدا این آواز را شنید...لذت برد و.....و جهان زیبا شد.

(این مطلب را من امروز توی تله تکست دیدم.)

سالها تلاش کردم برای ساختن این دیوارهای بلند تنهایی.....

سالها تلاش کردم برای ساختن این حصارهای تنگی که منو از مردم جدا کنه......

اما اومدن تو ........

با اومدن تو این دیوار ترک برداشت......

و من خاموش و بی صدا فقط نگاه کردم !

حتی نمیدونستم باید خوشحال باشم یا غمگین!

............................

برای اولین بار تصمیم گرفتم باور کنم

گفتی  که دستات را باور کنم و من باور کردم.....

گفتی  که میخوای خورشید را بهم هدیه کنی و من باور کردم.....

گفتی که منو از "من" می گیری و من باور کردم...

گفتی که این دیوارهای بلند را میشکنی و من باور کردم.......

گفتی که این حصارهای تنگ را خراب میکنی و من باور کردم....

گفتی که تا همیشه با منی و من باور کردم....

گفتی که تنهایی را از من میگیری  و من باور کردم....

اما حالا......

.............................

و من هنوز خاموش و بی صدا فقط نگاه میکنم.......

باز برای تو مینویسم...

تویی که هیچ وقت برای من ننوشتی....

پرسیدی رسم "دوست داشتن" چیه؟

اینه که وقتی دستات رو به آسمونن فقط برای کسی که دوسش داری دعا کنی.....

اینه که بود و نبودش برات زمین تا آسمون توفیر داشته باشه...

اینه که وقتی نیس ، دلت پر بزنه برا یه لحظه دیدنش...

اینه که وقتی هست نگاش ارومت کنه....

اینه که هیچ وقت نتونی خاطره اش کنی......

اینه که هیچ وقت نتونی جاش بذاری...تنهاش بذاری.....

اینه که تمام سعیت را بکنی که فقط مال تو باشه.....

اینه که وقتی دوسش داری...دیگه قانونتون نشه: "هر چی تو بگی!"

...............

می بینی؟

"دوست داشتن" ادعای هر دلی هست اما کار هر دلی نیست........

کار هر دلی نیست........

مولای من

آقای من

امشب شبی هست که میگن سرنوشت همه را تو مینویسی......

امشب شبی هست که تا سال بعد سرنوشت منو مینویسی

نمیدونم برا من چی میخوای بنویسی؟

شاید برام بنویسی که حتی نتونم شب قدر بعد را ببینم.....

بذار اول دعا کنم  برای همه و خواهش کنم که براشون بنویسی که با صبر، فقر، بیماری و بی ایمانی امتحان نشن...

بذار اول دعا کنم برای همه دوستا و معلمام.......

بذار اول دعا کنم برای همه کسانی که دوسشون دارم و همه کسانی که دوسم دارن(آخه شاید کسایی باشن که دوسم دارن اما من نمیدونم....)

بذار اول دعا کنم برای همه کسانی که در حق عزیزان من و من لطفی کرده ان....

بذار اول دعا کنم برای همه کسانی که من یا عزیزانم در حقشون مرتکب گناهی، اشتباهی و یا ظلمی (خدایا! به تو پناه میبرم) شده ایم.....

بذار اول دعا کنم برای همه عزیزانم.....

بذار اول دعا کنم برای  خانواده ام......

التماست می کنم که سرنوشتشون را خیر بنویسی.

..................

می پرسی چی دارم که ......

هیچ...

هیچ....

اما .....

قسمت میدم به پدرم علی^(ع) (آخه علی بابای همه هست، بابای همه یتیما)......

 قسمت میدم به مادرم زهرا^(س) ......

قسمت میدم که سرنوشت همه را خیر بنویسی....

...................

برا خودم فقط یه چیز میخوام:

اینکه خدای مهربونم، منم صدا بزنه:

بنده ام!

مهربانم

امشب به هزار اسمت قسمت دادم....

دستام را آوردم بالا تا ببینی خالین....

سرم را انداختم پایین تا ببینی چقدر از خودم شرمنده ام.....

اما....

اما اومدم در تو تا ازت بخوام که باز منو ببخشی.....

باز منو هم صدا بزنی: بنده ام....

خدایا!

میخوای برام چی بنویسی؟

بذار اول من بگم که اگه نخوای با من باشی چقدر تنها میمونم.....

بذار اول من بگم که اگه نخوای با من باشی هیچ کس نیست که دستم را بگیره.....

بذار اول من بگم که اگه نخوای با من باشی از غصه دق می کنم....

بذار اول من بگم که اگه نخوای با من باشی دیگه منم نمیخوام زنده باشم ......

خدایا .....

مهربونم

یا سریع الرضا

برام بنویس که باز با منی

برام بنویس که تنهام نمیذاری.....

برام بنویس هر قدر هم که دستام خالی باشن باز تنهام نمیذاری.....

برام بنویس هر قدر هم که از خودم شرمنده باشم باز دوسم داری....

میدونی که چقدر از بی تو بودن میترسم.....

کمکم کن......

منم صدا میزنی بنده ام؟؟؟؟؟

قسمت میدم به علی که برام بنویس:

بنده من

فقط همین!

امیدوارم سرنوشت همه خیرنوشته شه.....

سرنوشت همه کسانی که اونقدر دلشون خدایی و علوی بود که وقتی دستاشون رو به آسمون بلند بود برای همه دعا کردن...آره! یعنی سرنوشت تو......

این نوشته در نشریه نسل سوم(21/7/84  صفحه 11) نوشته شده بود. منم  با کمی تغییر اینجا آوردمش...

می گویی: دوستت ندارم (دلت اما بهانه ام را میگیرد)

می گویی: بود و نبودت یکی است (اما آن لحظه که نیستم جای خالیم احساس می شود)

می گویی: دست از سرم بردار(اما دستانت وقتی میان دستانم می نشینند، می لرزند )

هیچ نمی گویی......

می گویم دوستت دارم.....بی بهانه! هستم تا هستی.

یک اگر با یک برابر بود...

معلم پای تخته داد میزد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان

ولی آخر کلاسیها

لواشک بین خود تقسیم میکردند

و آن یکی در گوشه ای "جوانان" را ورق میزد

با خطی خوانا بر تخته ای کز ظلمتی تاریک غمگین بود

تساوی را چنین بنوشت:

یک با یک برابر است!

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

(همیشه یک نفر باید به پا خیزد)

به آرامی سخن سر داد:

تساوی اشتباهی فاحش و محض است.

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره شد

معلم مات بر جا ماند..

و او پرسید اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آیا باز یک با یک برابر بود؟

سکوت مدهوشی بود

و سوالی سخت....

معلم خشمگین فریاد زد:

آری برابر بود!

و او با پوزخندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آن که زر و زور به دامن داشت بالا بود

و آن که قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود؟؟؟؟؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون چون مهتاب داشت بالا بود

و آن سیه چهره که می نالید پایین بود؟؟؟؟؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو می شد.....

حال می پرسیم یک اگر با یک برابر بود

چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

.......پس آنکه پشتش زیر بار فقر خم میشد

یا که زیر ضربت شلاق له میشد

................

معلم ناله آسا گفت:

بجه ها در دفتر خویش بنویسید:

یک با یک برابر نیست!